Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, Η ΑΡΕΤΗ ΑΝΟΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, Η ΑΡΕΤΗ ΑΝΟΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ» «Πύρινο» μήνυμα για Μνημόνιο, ρατσισμό και Φίλη από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαοnikolaos.jpg
Με ένα πραγματικά συγκλονιστικό μήνυμα προς τους μαθητές των σχολείων της περιοχής του, ουσιαστικά προςόλους τους Ελληνες, ένας από τους πιο σημαντικούς ιεράρχες της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, σήμερα, ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Μητροπολίτης Νικόλαος, παίρνει θέση απέναντι σε όλα όσα πληγώνουν σήμερα την Ελλάδα και όσους αισθάνονται Ελληνες. Αναφέρει συγκεκριένα ότι "Η ηθική, η τελειότητα και η υπέρβαση σήμερα όχι μόνον δεν καλλιεργούνται, αλλά συστηματικά περιφρονούνται και πολεμούνται. Η αρετή θεωρείται ανοησία, η αριστεία ρατσισμός και η πίστη σκοταδισμός". Και σε ότι αφορά το Μνημόνιο αναφέρει:"Καιρός να βγούμε από αυτό το ασφυκτικό, για την ύπαρξή μας, Μνημόνιο και να επανεκκινήσουμε την παιδεία μας στις παλιές της βάσεις, με νέο όμως ενθουσιασμό". Και εξαπολύει, εμμέσως, πλην σαφώς, μύδρους κατά του υπουργού Παιδείας Ν.Φίλη για την προσπάθειά του να αποκόψει την Ορθοδοξία από την Παιδεία:  "Το σχολείο πρέπει να φυτέψει την πίστη στον Θεό και η Εκκλησία να Τον φέρει στη ζωή μας. Αν σας λένε ότι δεν υπάρχει Θεός, αυτό είναι τεράστιο ψέμα και ασυγχώρητο λάθος. Αυτό είναι η πραγματική πηγή της κρίσης". Και βέβαια ξεκινάει με την προσέγγιση "Αν θέλουμε βέβαια να είμαστε ρεαλιστές, θα ομολογούσαμε ότι οι ευχές μας για μία καλή χρονιά ξεπερνούν δυστυχώς τις ελπίδες μας για κάτι τέτοιο"!

 Διαβάστε ολόκληρο το μήνυμά του:

"Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες, γονείς και καθηγητές Με αφορμή την έναρξη του νέου σχολικού έτους και τον καθιερωμένο αγιασμό, θα ήθελα κι εγώ μαζί με όσους σας σκέπτονται και σας αγαπούν να δώσω τις ευχές μου για καλή και καρποφόρα χρονιά. Αν θέλουμε βέβαια να είμαστε ρεαλιστές, θα ομολογούσαμε ότι οι ευχές μας για μία καλή χρονιά ξεπερνούν δυστυχώς τις ελπίδες μας για κάτι τέτοιο. Επειδή όμως θα θέλαμε όλοι μας να συμβεί το αντίθετο, επιτρέψτε μου μαζί με τις ευχές να καταθέσω και λίγες σκέψεις. Ο ευλογημένος τόπος στον οποίο ζούμε κουβαλάει μία παράδοση που έχει άμεση σχέση με τη ζωή. Ο τόπος μας, η πατρίδα μας, ο λαός μας γέννησε μοναδικό πνεύμα, τέχνη και πολιτισμό που ομολογείται από όλους και πάντοτε. Αυτό το πνεύμα γέννησε σοφούς, ήρωες και αγίους, που αυτοί έβαλαν τη σφραγίδα τους στην παγκόσμια ιστορία. Όλο αυτό έγινε γιατί υπήρχε μία σπάνια παιδεία. Μία παιδεία που μόρφωσε και καταξίωσε τον άνθρωπο όσο τίποτε άλλο. Μία παιδεία που στηρίχθηκε σε τρεις βάσεις: στην αρετή, στην αριστεία και στην πίστη.Δηλαδή στην ηθική, στην τελειότητα και στην υπέρβαση. Σήμερα αυτά τα τρία όχι μόνον δεν καλλιεργούνται, αλλά συστηματικά περιφρονούνται και πολεμούνται. Η αρετή θεωρείται ανοησία, η αριστεία ρατσισμός και η πίστη σκοταδισμός. Αποτέλεσμα, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι σύγχρονες κοινωνίες να γεννούν έναν ανθρωπισμό, ο οποίος παράγει μεν επιστήμονες που όμως δεν είναι σοφοί, δυνατούς που όμως δεν είναι ήρωες και ικανούς που δυστυχώς αγνοούν την αγιότητα. Είναι καιρός να γυρίσουμε στην παραδοσιακή μας παιδεία, που καλλιεργώντας την αρετή ολοκληρώνει τον άνθρωπο, που προωθώντας την αριστεία τον οδηγεί στο μέγιστο της αξίας του, που εμπνέοντας την πίστη τον βοηθάει να καταλάβει ότι υπάρχει ζωή πέραν από τα όριά του και Θεός μέσα στην καρδιά του. Είναι καιρός αυτά να ζητήσουμε από το σημερινό σχολείο, αυτά να απαιτήσουμε από τους σχεδιαστές της παιδείας μας, αυτά να διεκδικήσουμε από τη ζωή μας. Όλοι μαζί. Η αρετή είναι το έδαφος της ψυχής, η αριστεία το λίπασμα και η πίστη ο σπόρος. Το σχολείο πρέπει να φυτέψει την πίστη στον Θεό και η Εκκλησία να Τον φέρει στη ζωή μας. Αν σας λένε ότι δεν υπάρχει Θεός, αυτό είναι τεράστιο ψέμα και ασυγχώρητο λάθος. Αυτό είναι η πραγματική πηγή της κρίσης. Καιρός να βγούμε από αυτό το ασφυκτικό για την ύπαρξή μας μνημόνιο και να επανεκκινήσουμε την παιδεία μας στις παλιές της βάσεις, με νέο όμως ενθουσιασμό. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε και πρέπει να το κάνουμε. Μάλιστα τα νέα παιδιά είναι ο μονόδρομος της σωτηρίας μας. Είδατε πως νέα παιδιά, με ηλικίες κοντά στις δικές σας, μάλιστα κάτω από εντελώς αντίξοες προϋποθέσεις, κατάφεραν να πρωτεύσουν στους πρόσφατους Ολυμπιακούς αγώνες και να κάνουν υπερήφανο έναν ολόκληρο λαό, τον τσακισμένο λαό μας. Ας πάρουμε από αυτούς μάθημα για το τι σημαίνει αρετή και αριστεία και ας αντλήσουμε ελπίδα. Τα νέα παιδιά τελικά αποδεικνύονται οι καλύτεροι δάσκαλοί μας. Γι' αυτό και είστε η ελπίδα μας. Ναί, εσείς είστε η ελπίδα μας. Αρκεί να μιμηθείτε αυτά τα εξαιρετικά πρότυπα που βρίσκονται ανάμεσά σας. Το καλύτερο σχολείο είναι αυτό που διδάσκει την αρετή, την αριστεία και την πίστη. Και οι καλύτεροι δάσκαλοι αυτοί που τα εφαρμόζουν στη ζωή τους.
Να έχετε όλοι σας, καθηγητές, γονείς και μαθητές την ευλογία του Θεού.

http://www.pronews.gr/portal/20160914/religion/elladiki-ekklisia/84330/pyrino-minyma-gia-mnimonio-ratsismo-kai-fili-apo-ton

 

 


Ο ληστής τρελάθηκε

kratos.jpgΈνας ανθρωπολογικός μύθος αποδίδει την ίδρυση του κράτους στη στιγμή που ένας περιπλανώμενος ληστής αποφάσισε να αλλάξει τρόπο ζωής και ζήτησε από τους κατοίκους μιας κοινότητας να επιτρέψουν σ' αυτόν και στους άντρες του να εγκατασταθούν μόνιμα και νόμιμα στο χωριό τους αναλαμβάνοντας τη συντήρησή του. Αυτός, ως αντάλλαγμα, θα τους παρείχε προστασία από τους άλλους ληστές, που με τη δράση τους μάστιζαν τη περιοχή. «Γιατί όχι;» σκέφτηκαν οι κάτοικοι. Κουρασμένοι καθώς ήταν από την προσπάθεια να υπερασπιστούν το βιος τους από τους διψασμένους, για λεία, εισβολείς, βρήκαν την ιδέα πρακτική. «Αντί να αγωνιούμε και να ανησυχούμε διαρκώς για την περιουσία μας, είναι καλύτερα να πληρώνουμε σταθερά από κάτι ο καθένας μας σε ένα ληστή που θα αναλάβει να μας προστατεύει από τους εξωτερικούς κινδύνους», φέρεται πως είπαν. «Στο κάτω κάτω, αυτός ο ληστής θα είναι ένας από εμάς, θα συντηρείται από εμάς και άρα θα έχει κάθε συμφέρον να μας φέρεται καλά ώστε να ευημερούμε για να μπορεί να ευημερεί κι εκείνος. Αν εμείς πεινάμε, θα δυστυχήσει και αυτός», πρόσθεσαν οι πιο ορθολογικοί. Σύμφωνα με τον μύθο, η ιδέα αποδείχτηκε λειτουργική και ενθουσίασε τους κατοίκους. Και στη συνέχεια όχι μόνο τους ανθρώπους εκείνου του χωριού αλλά και των υπολοίπων χωριών της περιοχής, ώσπου κάθε χωριό αναζητούσε ένα ληστή προκειμένου να τον «υιοθετήσει». Από εκείνη τη στιγμή, και έπειτα, οι άνθρωποι ήξεραν πού θα έπρεπε να απευθύνονται κάθε φορά που κάποιοι απειλούσαν τη ζωή τους ή την περιουσία τους.

Και ο ληστής όμως δεν βγήκε χαμένος. Από τη σκληρή, γεμάτη κινδύνους και αβεβαιότητα, ζωή της παρανομίας που διήγε τώρα μπορούσε να κυκλοφορεί ανάμεσα στους ανθρώπους και να απολαμβάνει τη φιλοξενία τους. Του έδιναν τα χρήματά τους, του ζητούσαν τη γνώμη του για θέματα ευταξίας και κοινωνικής ειρήνης, κατέδιδαν σε αυτόν, και στους άνδρες του, τον κακοήθη γείτονα που έκλεβε από την περιουσία τους. Σταδιακά ξεχάστηκε το παρελθόν του ληστή, και αυτός απέκτησε μεγαλύτερη δύναμη και κύρος από οποιονδήποτε άλλον πολίτη. Ο πρώην ληστής έγινε, χωρίς να αντιληφθεί κανείς πώς ακριβώς, ανώτερος όλων και οι άνδρες του «μονιμοποιήθηκαν». Με τα χρόνια, αποφάσισε να αναμειχθεί περισσότερο στη ζωή των ανθρώπων. Δεν περιοριζόταν στα θέματα της τάξης αλλά ρύθμιζε σχεδόν ολόκληρη την κοινωνική ζωή: την οικονομία και το εμπόριο, την εκπαίδευση, τις μεταφορές. Βέβαια ο πολυπράγμων πρώην ληστής, που τώρα ονομαζόταν κράτος, απαιτούσε ολοένα και περισσότερους πόρους από τους κατοίκους.
Με τα χρόνια, τα πράγματα εξελίχθηκαν. Κάποιες κοινωνίες κατάφεραν να ευημερήσουν, ενώ κάποιες άλλες δεινοπαθούσαν από αυταρχικούς ή σπάταλους πρώην ληστές που τους είχαν επιβληθεί ολοκληρωτικά και δεν μπορούσαν να απαλλαγούν από αυτούς. Οι κοινωνίες πλέον δεν ήξεραν να ζήσουν χωρίς τον ρόλο των πρώην ληστών. Ένιωθαν συχνά πως είχαν γίνει δούλοι μιας κατάστασης από την οποία δεν μπορούσαν να απεγκλωβιστούν ή δεν ήθελαν να βγουν. Αραιά και πού, μόνο, οι άνθρωποι όταν ήταν πολύ δυσαρεστημένοι εξεγείρονταν, απαιτώντας να πληρώνουν λιγότερους φόρους ή να τους φέρονται καλύτερα.
Ακόμη κι αν είναι απολύτως φανταστική αυτή η ερμηνεία της καταγωγής του κράτους, μας βοηθάει να βρούμε αναλογίες με τις συνθήκες στη χώρα μας. Δεν υπάρχει μάλιστα αμφιβολία πως ο δικός μας ληστής έχει αποτρελαθεί τελείως. Αφού έκανε για δεκαετίες μια σπάταλη και διεφθαρμένη ζωή, τώρα που του τελείωσαν τα δανεικά, ξεζουμίζει τους κατοίκους με φόρους.
Ολοι αντιλαμβανόμαστε πως είναι τέτοια η έκρηξη των φόρων που οι πολίτες  βρίσκονται  σε  μια κατάσταση οιονεί δουλείας και σίγουρης απελπισίας. Ιδιαίτερα η μεσαία τάξη, που διέθετε κάποιας μορφής περιουσία, είναι τώρα δέσμια και ταπεινωμένη σε  μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε  δύο  προβληματικές  επιλογές: είτε να αρνείται να ανταποκριθεί στους φόρους επιδεικνύοντας μια ασυνήθιστη,  για  τη  διαπαιδαγώγησή της, ανυπακοή - είτε ρυθμίζοντας τη ζωή της  με δόσεις  να απασχολείται  διαρκώς με το εφιαλτικό ερώτημα: «Τι πρέπει να πληρώσω αυτόν τον μήνα;». Είναι προφανές πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Άνθρωποι και επιχειρήσεις αναχωρούν κάθε μέρα από τη χώρα μας για να ζήσουν σε κράτη με μεγαλύτερο σεβασμό στον φορολογούμενο πολίτη ή, έστω, με μεγαλύτερη ευφυΐα για το δικό τους καλό. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει αδιαμαρτύρητα τη φορολογική της εξόντωση εν ονόματι της σωτηρίας του κράτους. Πολύ περισσότερο, δε, αν αυτό το κράτος συμπεριφέρεται σαν ένας σπάταλος εκβιαστής, ο οποίος κάθε φορά που του λείπουν τα ποσά που έχει αυθαίρετα ορίσει ως απαραίτητα για τη διαβίωσή του, επιβάλλει φόρους και απειλεί τους πολίτες με φυλακίσεις, κατασχέσεις και δημόσια διαπόμπευση σε περίπτωση που αυτοί φανούν ασυνεπείς στις οικονομικές τους «υποχρεώσεις» προς το κράτος.

Ν.ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ